Współczesny teatr radykalny: powiązania z awangardą historyczną i dotykanie czułych strun w społeczeństwie (przypadki Olivera Frljića, Janeza Janšy i Žigii Divjaka)
👉 Wykład prof. Tomaža Toporišiča w ramach OUP
📆 pt. 9.12.2022, 17:00
Instytut Grotowskiego, Czytelnia im. Ludwika Flaszena
Wstęp wolny, wymagana rezerwacja bezpłatnej wejściówki: http://www.bilety.grotowski-institute.pl/
W języku angielskim z tłumaczeniem na język polski

W moim wykładzie omówię, jak w pierwszych dekadach XXI wieku koło historii spełniło niektóre z utopijnych idei historycznej awangardy. Teatr radykalny wydaje się reaktywować pewne podstawowe idee utopijnych kwestii podejmowanych przez konstruktywistyczne i futurystyczne awangardy, przedstawiając je ‒ w formie fragmentarycznej, zdekonstruowanej i zawłaszczonej w globalnym świecie wymiany ‒ jako trwałe źródło inspiracji i możliwy punkt wyjścia dla współczesnej pracy. Nowe pokolenia z dumą ogłaszają, że są spadkobiercami historycznych neo- i postawangard. Jako przykłady współczesnego teatru politycznego i teatru współpracy posłużą nam spektakle Olivera Frljića („Przeklęty niech będzie zdrajca ojczyzny!”, „Balkan macht frei”, „Nasza przemoc wasza przemoc”, „Klątwa”), Janeza Janšy („Słoweński teatr narodowy” i „Republika Słowenii”) oraz Žigii Divjaka („Człowiek, który przyglądał się światu”, „Projekt 6”, „Gejm”, „Żar”). Przyjrzymy się spektaklom, w których osobiste, wojenne i polityczne traumy posłużyły jako pretekst, by zadać uniwersalne pytania o granice wolności artystycznej i społecznej.
Postaramy się odpowiedzieć na następujące pytania: Czy sztuki performatywne mogą wytworzyć specyficzną formę krytyki procesów społecznych, politycznych i etycznych współczesnej Europy? Czy ta forma krytyki podważa ideologiczne zaplecze społeczeństwa neoliberalnego i jego orientalizmów? W jaki sposób nadmiar niepoprawności politycznej i tworzonego przez nią teatru mieszanych środków odzwierciedla hybrydyzację kultur i polityk performansu w Europie po transformacji?
Kurs wiodący Otwartego Uniwersytetu Poszukiwań realizowany jest we współpracy z zespołem badawczym projektu „Odzyskana awangarda. Polska i środkowoeuropejska awangarda teatralna”, realizowanego ze środków Narodowego Programu Rozwoju Humanistyki przez Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego (kierownik projektu: prof. dr hab. Małgorzata Leyko).
Współorganizacja: Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu – Instytucja Kultury Samorządu Województwa Dolnośląskiego
Projekt współfinansowany z budżetu Samorządu Województwa Dolnośląskiego
Więcej informacji: https://grotowski-institute.pl/…/wspolczesny-teatr…/
——————————————
Contemporary Radical Theatre: Linking to the Historical Avant-Garde and Touching Society’s Raw Nerves (Cases of Oliver Frljić, Janez Janša and Žiga Divjak)
👉 Lecture by Prof Tomaž Toporišič as part of the Open University of Research
📆 Fri 9 December 2022, 17:00
Ludwik Flaszen Reading Room, the Grotowski Institute
Free admission, advanced booking required: http://www.bilety.grotowski-institute.pl/
In English with Polish translation
In my lecture, I will show how the wheel of history has fulfilled some of the utopian ideas of the historical avant-gardes in the first decades of the 21st century. The radical theatre seems to re-enact some basic ideas of the Constructivist and Futurist utopian questions raised by the avant-gardes. Fragmented, deconstructed, and appropriated in the global world of exchange, it presents the foregoing avant-gardes as a lasting source of inspiration and a possible starting point for the work today. The new generations are proud to announce that they are the heirs of the historical, neo- and post-avant-gardes. We will take as examples of contemporary political and collaborative theatre some performances by Oliver Frljić (‘Damned Be the Traitor of His Homeland!’, ‘Balkan Macht Frei’, ‘Our Violence Your Violence’ and ‘The Curse’), Janez Janša (‘Slovenian National Theatre’ and ‘Republic of Slovenia’) and Žiga Divjak (‘The Man Who Watched the World’, ‘Project 6’, ‘Gejm’ and ‘The Heat’). We will examine the performances using personal, wartime and political traumas to ask the universal questions about the boundaries of artistic and social freedom.
Thus we will try to get some answers to the following questions: Can performing arts produce a specific form of critique regarding social, political and ethical processes of today’s Europe? Does this form of critique undermine the ideological background of the neoliberal society and its orientalisms? In which way the over-flow of political incorrectness and the theatre of mixed means reflects the hybridisation of cultures and politics of performance in the post-transitional Europe?
More: http://en.grotowski-institute.pl/…/contemporary…/