Żeby nie było tak różowo, chcemy również podzielić się z Wami negatywnymi doświadczeniami z roku 2023. Nie gramy od wczoraj, naszą ogólną opinię o polskiej branży muzycznej pewnie znacie i jak wiecie nie jest ona zbyt pochlebna. Rządzą tutaj układy i układziki – osoby wydające się na pozór w porządku lub prezentujące się w taki sposób przed innymi, tak naprawdę pompują jedynie własne ego – dla władzy, wpływów i utrzymywania marnego status quo jakości kultury w Polsce. Umówmy się: tutaj nigdy nie było takiej postaci jak John Peel, który za muzykę alternatywną i jej twórców oddałaby życie. Jeśli masz odwagę o tym mówić, bardzo szybko zostajesz sprowadzony na ziemię, a liczba kanałów promocji nagle bardzo się skurczy. To cena jaką się płaci, jeśli zależy Ci w Polsce na pewnych wartościach, standardach. Poczynając od tego, że w tym kraju nie ma praktycznie żadnej sensownej kultury komunikacji wzajemnej, że może z tych setek wysłanych maili i wykonanych telefonów odpowiedzianych zostało parę procent. Nie chodzi nam wcale o pozytywna odpowiedź, ale jakąkolwiek, dwa, trzy głupie zdania – tak, aby mieć świadomość tego, że po drugiej stronie branży jest ktoś, może niekoniecznie zainteresowany, ale przychylny, ludzki.
Kolejna kwestia to smutny fakt, jak ciągle patriarchalną i szowinistyczną jest polska scena muzyczna. Reakcja większości nagłośnieniowców na nasz zespół: „E, kobitki, czy one w ogóle potrafią grać?”, tendencyjni dziennikarze muzyczni i ich pytania: „Michał, jesteś jedyny facet w zespole, jak sobie radzisz w tym babińcu?”. Naprawdę tylko na tyle Was stać? Zadaliście sobie trud w ogóle przesłuchać materiał w całości? Byłoby wiele ciekawych tematów do rozmów.
Co dalej… Radio 357 dopuściło się w stosunku do nas ghostingu. Na początku nasze kawałki były tam grane regularnie, zapowiedziane zostały również na antenie prezentacja singla oraz wywiad z okazji premiery płyty, jednak kontakt z redakcją nagle się urwał. Niestety często ludzie, którzy teoretycznie są z tego samego pnia co my, ideały r’n’r już dawno porzucili albo w ogóle ich nigdy nie mieli. Narracja „entry level” jest w Polsce normą. Regularnie ogłupia się słuchaczy, od lat sprzedając im tą samą śpiewkę i fałszywe poczucie wyjątkowości. Z drugiej strony kunktatorstwo w mediach publicznych jest tak samo powszechne. Z jednej strony są Beatlesi, Stonesi, granie światowców pełną gębą, a z drugiej zgoda na poranne audycje Rachonia, bez gestu sprzeciwu…
Walka toczy się z dwóch stron. Pierwszą opisałyśmy wyżej, jest to podniesienie głosu w sprawie stopniowego zanikania standardów demokratycznych i dryfowanie w stronę państwa autorytarnego. Druga strona to ogólna jakość kultury i edukacji w Polsce. Tutaj tę bylejakość fundują nam osoby, które myślą, że przez swoją pozycję i wpływy, nikt nie jest w stanie powiedzieć niczego krytycznego w ich stronę. Wyskoczysz? To skończy się to dla Ciebie permanentną blokadą i wykluczeniem. Naszym postanowieniem noworocznym jest o tym mówić. Nie zagramy nigdy na „Męskim Sraniu”? Tym lepiej. To nie jest prawdziwa alternatywa. Jest to pewne zawłaszczenie. Kultura wstawania z kolan, ale o tym będzie oddzielny post już niedługo.