Zapraszamy na pierwszy koncert w 2023 roku!
🔸 Gunda Gottschalk / Peter Jacquemyn DUO + Paulina Owczarek i Witold Oleszak
<<< WSTĘP WOLNY <<<

🔸 6.01.2023 🔸 19:00 🔸

Gunda Gottschalk – skrzypce/altówka, głos
Peter Jacquemyn – kontrabas, głos
Paulina Owczarek – saksofon
Witold Oleszak – zepsute skrzypce/balon

🔸 Gunda Gottschalk, (ur.1969) roku gra muzykę improwizowaną i współczesną, a swoją pracę łączy z innymi formami sztuki, takimi jak taniec, teatr, film, kompozycja, sztuka wizualna i literatura.. Mieszka w Wuppertalu, Niemcy. Studia w zakresie skrzypiec klasycznych u Johannesa Prelle i Susanne Imhof w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Nadrenii. Dalsze kursy mistrzowskie i studia prywatne u Stefana Picarda, Antje Weithaas, Saschy Brona i Angeliki Budde. Od 1991 r. Gunda Gottschalk jest członkiem Partita Radicale, kwintetu zajmującego się nową i improwizowaną muzyką. Oprócz rozwijania oryginalnych cykli improwizacji, Partita Radicale stała się znana szerszej publiczności dzięki programom kina niemego z muzyką na żywo, produkcjom teatru muzycznego i współpracy z kompozytorami. Od 1995 roku Gunda Gottschalk współpracuje z belgijskim basistą Peterem Jacquemynem. Ich duet „e pericoloso sporgersi” otrzymał nagrodę na forum młodych artystów międzynarodowego Society for New Music i Ensemble Modern. Solowe trasy koncertowe w 2002 i 2003 roku zaprowadziły muzyka do całego USA. Grała tam między innymi z Williamem Parkerem, Susie Ibarrą, Assifem Tsaharem, Michaelem Zerangiem, Oliverem Lake i Fredem Frithem. Gunda Gottschalk jest dobrze reprezentowana na festiwalach muzyki współczesnej i improwizowanej w całej Europie oraz jest stałym gościem awangardowego festiwalu „visions” w Nowym Jorku.

🔸 Peter Jacquemyn (ur.1963 Schaarbeek) z łatwością porusza się pomiędzy sztukami wizualnymi a muzyką. Jako rzeźbiarz atakuje pnie drzew za pomocą siekiery i piły łańcuchowej. Jego koncerty są równie spektakularne: z nieokiełznaną energią i miłością zmaga się z kontrabasem. To walka, w której wszystkie środki są uczciwe: smyczki (1, 2 lub 3), wgniecione puszki po napojach, plastikowe torby, pognieciony papier, wyciszenia, przestrojone struny… Wszystko to sprawia, że Peter Jacquemyn jest jednym z najciekawszych belgijskich improwizatorów o bardzo uzasadnionej międzynarodowej reputacji.

🔸 Paulina Owczarek – saksofonistka i improwizatorka. Gra na saksofonie altowym i barytonowym. Zajmuje się głównie muzyką swobodnie improwizowaną i współczesną kameralistyką. Jest założycielką i dyrygentką Krakow Improvisers Orchestra, w której gra oraz dyryguje grupą improwizujących muzyków; współtworzy zespoły: samBar, Morświn, Figa i Ute von Bingen. Angażuje się również w działania na styku muzyki improwizowanej i sound artu, tańca, malarstwa, filmu oraz poezji (Instytut Intuicji, Osobliwy Poniedziałek, Muzykoterapia, Labint, Open Session, Free the Dance, human.error, Kio in Motion). Grała m.in. w formacjach Stare Taśmy, OCHO, Open House, Tajny, HIQ, LANZA, Uncharted Territory, Monopium i Satoko Fujii Orchestra Berlin. Współpracowała z London Improvisers Orchestra, Satoko Fujii Orchestra Tokyo, krakowskim Teatrem Starym i Operą Krakowską. Tłumaczka literatury związanej z improwizacją.

🔸 Witold Oleszak – naukę muzyki rozpoczął w wieku 5 lat. Po latach formalnej edukacji (fortepian klasyczny) porzucił szkołę, występując jako członek para-teatralnych i avant-rockowych grup. Te doświadczenia, najbardziej wpłynęły na jego rozwój artystyczny. Od 1989 studiował architekturę (jest dyplomowanym architektem), jednocześnie samodzielnie kontynuował naukę gry na instrumencie. W tamtym czasie tworzył utwory-ilustracje dla teatru alternatywnego i koncepcje partytur graficznych. Obecnie jest całkowicie oddany swobodnej improwizacji. Zazwyczaj gra na fortepianie, fortepianie preparowanym, instrumentach własnej konstrukcji oraz zdewastowanych i uszkodzonych. Jako wykonawca, najbardziej ceni sobie współpracę ze świetnymi współczesnymi perkusistami (zwłaszcza w duecie), z których, poprzez przyjaźń i wieloletnią współpracę, największy wpływ wywarł na niego Roger Turner. Zarówno w muzyce jak i w życiu, fascynuje go wszystko co jest niejednoznaczne i niedookreślone. Maciej Lewenstein, w swojej książce „Polish Jazz Recordings and Beyond” napisał: „On jest absolutnym objawieniem: jego gra jest rodzajem mieszanki stylów Johna Cage’a i Cecila Taylora, wyniesionych poza zupełnie nowe horyzonty”.